شبیه سایه ای آبی،کسی در آسمان گم بود ولی از بودنش موجی درونم در تلاطم بود... روان زمزمی روشن تر از کوثر؛پس از باران زلال چشمه ای آبی تر از چشمان قُلزُم بود هلال روشن لبخند از این حس پرده برمی داشت نه اما!آسمان یک جا از این حس در تبسم بود! زمینی؛آسمانی؛من نمی دانم؛ولی شاید خدابانوی بی همتای عشق از جنس مردم بود... وجودش واقعیت را به فرق بودنم می کوفت خیال خالی خود در سراپایم...توهم بود... برای مرد تاریکی در این صحرای بی حاصل حضورش خوشه ای نورانی از تکرار گندم بود نمازم بی فضیلت بود بی دستی به دامانش غبار دامنش اعلاترین خاک تیمم بود! من از دوزخ جنوبی تر،گرفتم ح

عجب حکایت زیبایی از جهان شده ای! شبیه ایزد گل ها در آسمان شده ای! تمام منظره ها شرحی از وجود تواَند تو با نگاه من این طور توأمان شده ای هوای شرجی این عشق،با تو معتدل است میان این همه اهواز...اصفهان شده ای! لبت به غنچه ی بی رنگ هر چمن خط داد درود بر تو که سرمشق دیگران شده ای! تو صورتی تر از آنی که عشق می طلبد ولی عقیق تر از جام ارغوان شده ای! به حلقه ای فقط از گیسوان مشرقی ات کمند شیفتگی بر سمند جان شده ای! دوباره آفت چشمی؛همان بلای دلی! اگر چه با من بیمار...مهربان شده ای!